Gjendja shëndetësore e babait mund të përballohej vetëm në spital, ndaj nxitimthi u nisëm drejt spitalit të Sarandës. Rrugës, babai më thotë.
-Fillimisht , duhet të shkojmë të takojmë mjekun e fshatit.
-Përse? Po sot është e diel dhe ai nuk vjen në fshat për vizitë?- iu përgjigja babait i habitur.
- Po nuk na dha rekomandim mjeku i fshatit për vizitë në spitalin e qytetetit, askush mjek i spitalit qoftë në Delvinë, qoftë në Sarandë nuk na pranon të na vizitojë ne nga fshati- më sqaroi babai.
-Po ku do ta takojmë këtë mengjez të dielë mjekun e fshatit?- pyeta babanë.
Emigrimi na ka bërë të huaj nga hallet e vendlindjes.
- Do ti vemi në shtëpi.- më thotë babai.
- Në shtëpi? Do të pranojë të na presë e të na japë rekomandim?
- Po, po. Edhe herë të tjera , në shtëpi na ka pritë e na ka dhënë rekomandim mjeku i fshatit tonë.
U kthyem për në Delvinë, të takonim mjekun në shtëpinë e tij. Edhe pse përpiqesha me vetveten që të bindesha për këtë kotësi ligjore .Po tja sqaroje ndonjë të huaji këtë ligjësi mjekësore shqiptare, që i sëmuri fshatar, sado i rëndë të jetë shëndeti i tij, patjetër duhet që paradhënie të marrë një rekumandim nga mjeku i fshatit që të mundet ta vizitojnë në spitalin e qytetit.
Dhe imagjino? Mjeku- si në rastin e babait tim- mund të jetojë larg fshatit, dhe mund të qëllojë natë, ditë e dielë, dhe i sëmuari mund të mos ketë asnjë mjet-nuk mund të kërkojë kush ndihmën e ambulancës në fshat edhe pse në spitalin e Sarandës numërova pesë makina të ndihmës të shpejtë – dhe i sëmuri duhet të gjejë, të takojë, të lutë mjekun e fshatit që ti japë leje që ta vizitojnë – URGJENT- mjekët e spitalit të qytetit.....
Nejse këto hamendje...
Ishte ende herët, akoma nuk kishte vajtë ora 8 e mëngjezit kur u ndodhëm te pragu i shtëpisë të mjekut të fshatit tonë , në lagjen Papuçi në Delvinë.
Babai zbriti nga makina, dhe unë e ndoqa me vëmendje .
Mendoja, a do ta priste kaq herët mjeku babanë? A do të pranonte mjeku i fshatit, që në këtë herët mengjez të së dielës të vizitonte neë shtëpinë e tij një banor të fshatit ku ai shkonte 2 herë në javë ( mjeku 2 herë në javë vjen në fshat për vizitë ) ?
Te porta e oborrit babain e priti një bashkëmoshatar ti tij. Mbase është babai i mjekut.
Bashkëbiseduan pak dhe pashë që tjetri i hapi portën dhe bashkarisht u ngjitën në shkallët e oborrit që të çonin në shtëpi.
Babai u kthye pas 15 minutash. U fut në makinë, e megjithatë unë nuk u mundova që të iknim.Prisja përgjigje nga babai.
-Ikim, mbarova punë.- më tha babai.
- Të priti doktori?
- Shumë mirë. Më pyetën a doja kafe, më vizitoi dhe më dha edhe rekomandimin që të shkoj te doktori i mushkrive në Sarandë.
-Sa lekë i dhe?- pyeta fare kot babanë. Më tepër të dija se me sa lekë i bën këto ndihmesa jashtë orarit të punës mjeku i fshatit.
-Asnjë lekë nuk më mori.- foli me një ton të prerë babai.
-Si? Vërtet asnjë lekë nuk të mori mjeku , edhe pse të vizitoi këtë mëngjez të diele në shtëpinë e tij?
-Asnjë lekë.Është njeri i mrekullueshëm.
-Çudi e rrallë.- munda të pranoja një realitet që preka.
- Për këtë mjek duhet të shkruani. Na ndihmon , na viziton në çdo kohë që kemi nevojë edhe në shtëpinë e tij , pa na marrë asnjë lekë.- më thotë babai me atë tonin e tij të prerë.
-Si quhet mjeku?-pyeta babanë.
-Neritan Balla.Me të gjithë fshatarët sillet kështu. I njerëzishëm, i sjellshëm, dhe nuk i rëndohet që ti shkojmë në shtëpinë e tij në çdo kohë që jemi të sëmurë.Edhe pse në fshat paguhet për 2 herë në javë.
Shembulli i mjekut të fshatit Bajkaj në Delvinë Neritan Balla më dukej një përjashtim .
Veçse për banorët e fshatit tim është një e përditshme e nevojës të tyre për tu ndihmuar në shëndetin e tyre
Shembëlltira e mjekut Neritan Balla është vaksina më e efekshme e shëndetit të banorëve të Bajkaj .
JAKUP.B. GJOÇA
jakupgjoca@hotmail.com
