Nga Baki Ymeri
Argumente
demente me elemente të sakramenteve ballkanike të botuara në
blogun talibanist të Çamërisë. Demantim i paçavureve çapaçuliste
të Sali Kabashit me titull “Rrënojnë hapësira
universitare e shkollore për të ngritur kisha e katedrala.
Dy ngrehina religjioze politike - provokative e të dhunshme.”
O Sali
Kabash Kaba që zhabarit si zhaba! Me këtë shkrim injorant që
shkon në favor të talibanizmit ballkanik e ke përmjerë totalisht.
Nuk e dimë në je ishdrejtori i Republikës së famshme, por po e
shohim tani se fama jote shkoka duke rënë nga kali në gomar dhe
nga gomari në kandar, për tu bindur se idetë tua të mbrapshta
kundër Katedrales së Kombit nuk peshokan asnjë gram, aq sa të
peshon truri që ta kanë dehur kameleonët e titizmit me gotat
islamiste të antishqiptarizmit. Çfarë
shqiptari je zotrote që shkon e ngucesh te Katedrala e Kombit dhe
hesht kur vjen fjala për ulërimën e altoparlantave që ia prishin
qetësinë Kosovës në momentin kur ajo ka nevojë për njohje
ndërkombëtare e jo për llomotitje fetare. “Kosova nuk ka nevojë
për talibanë”, shkruan Sami Repishti te Zemra Shqiptare ndërsa
zotrote e inspiron dembelizmin ballkanik përmes ideve tua retrograde
kundër Katedrales së Kombit, idenë për ngritjen e së cilës e ka
hedhur për herë të parë një poet që mban njësoj si ti, një
emër të huaj: Ali Podrimja.
As emri im
dhe as ai i disa milionë shqiptarëve nuk kanë konotacione
shqiptare, por mendja, zemra e shpirti ynë mendon, ndjen e flet
shqip, e jo bajramisht apo ramadanikisht. Tekefundit, ç’mund të
presish nga sojsorrollopi i pijanecit të dështuar me të cilët
askush nuk flet! Duke i parë publikisht mendimet tua qyqare,
vogëlsinë dhe cektësinë tënde mendore, nuk besoj se me një
njeri të tillë të shkretë mund të komunikojnë njerëzit e
zgjuar, e madje as të afërmit e farefisi më
i gjerë! Ç’mund të presish nga një intelektual injorant që
shkruan me shpirtligësi talibaniste kundër faltoreve të të parëve
tanë, kundër kishës katolike shqiptare, kundër Katedrales së
Kombit! Ç’mund të presish prej një ateisti të shquar që bie
nga gota e rakisë në natën e errët të kriminelëve shqipfolës
të xhihadit ballkanik që kall shtëpitë shqiptare në Kosovë!
Verbërimi yt njerëzor shkon deri aty sa i frymëzon islamistët
e Forumit të të Rinjve Muslimanë të Kosovës dhe disa
antishqiptarë të çmendur të forumit Çamëria që shajnë e
fyejnë figurat e kombit. Mohimi i të drejtave të një komuniteti
fetar shqiptar, sic është katolicizmi, që shprehet me
urrejtjen tënde patologjike ndaj ndërtimit të Katedrales në
Prishtinë, duke e bërë të paligjshme dhe duke e krahasuar atë me
kishën ortodokse të pushtuesve serbë, tregon se deri ku mund të
shkojë fantazia antishqiptare e mendjes dhe ndërgjejgës sate të
sëmurë.
Në
vend të Republikës, Sali Kabashi i ka hedhur baglat e fjalëve në
revistën talibaniste të fantomave antishqiptare të Çamërisë, e
moderuar nga shtrigat turko/arabe që e kanë gërditur opinionin me
një fushatë sistematike shpifje/lehje/etiketimesh kundër figurave
qëndrore të kombit (Skënderbeut, Nënës Terezë, Gjergj Fishtës,
Fan Nolit, Ibrahim Rugovës, Ismail Kadaresë). Sipas këtij kali
ballkanik që dehej me shlivovicën serbe të poetit titist Milazim
Krasniqi, “godina religjioze” katolike në Kosovë, u ndërtoka
“në tokën e huaj me para të zhvatura nga shqiptarët”, qenka
“dëshmi e rrejshme”. Cilat janë dëshmitë e vërteta? E
vërtetë është se sundimi osman dhe kolonializmi serb kanë bërë
çmos për likuidimin e kultit katolik në Kosovë dhe islamizimin e
saj sipas programeve kanibaliste të Sulltanit, Car Dushanit,
Çubrilloviqit dhe Sllobodan Millosheviqit. E vërtetë është se
perandoria osmane na i deformoi emrat dhe fenë e të parëve tanë.
E vërtetë është se Shqipëria e përfitoi pavarësinë përmes
zbritjes së flamurit turk dhe ngritjes së flamurit shqiptar të
Gjergj Kastriotit.
Me
një fjalë, pa i hidhëruar baballarët tanë që flasin shqip dhe
falen arabisht, jo bejtexhinjtë e shekullit 19-të por shkrimtarët
e krishterë të Mesjetës janë ata që i hodhën bazat e para të
fjalës së shkruar shqipe (që nga Pal Engjëlli e deri te Buzuku,
Matranga, Bogdani etj.).
Jo kishat katolike por faltoret islamike janë “dëshmi të
rrejshme” të ngritura “në tokën e huaj me para të zhvatura
nga shqiptarët”. Nuk e dimë si qëndron puna në Kosovë, por e
dimë se Siniçani e fshatra tjera të Pollogut janë mbushur me
ngrehina të këtilla “të huaja” në kohën e luftës me lekët
e popullit të destinuara për dëshmi atdhetare e jo për propaganda
fetare.
E vërtetë është se disa vende ende ngurrojnë ta njohin
pavarësinë e Kosovës si pasojë e propagandabe serbe gjoja se
qenka krijuar një shtet mysliman në zemër të Ballkanit. Nuk
ka nevojë të citojmë dhjetra fragmente letrash nga mërgimi dhe
Kosova, ngase disa prekin dinjitetin e personit, por po i japim vetëm
disa:
“Ky
zotëri (Sali Kabashi), deri sot është fshehur nën veladonin e
priftit katolik, nën kulmin e kishës së tij, por ja që sot,
fatkeqësisht çalon në fushë të gazetarisë ngase na qenka
semurë, si i sëmuri i Bosforit”. Një mik nga Italia na i dërgon
disa shkrime që i paska bërë, sipas tij, “ish/pijaneci pervers
dhe tash islamist i çmendur, Sali Kabashi.” “Mjerë ti o
Salihooooo! Mos të ka zënë agjërimi i huaj, apo gjithnjë ke qenë
i këtillë: taliban! – pyet njëri dhe shton tjetri: Po më
dhimbset koha që e humba duke të lexuar dhe parashtroj pyetjen në
je patriot apo idiot! Vetëm njerëzit e sëmurë shkarravisin
kështu e i thonë botës “Hej, unë jam i marri, ai që kam qenë
gjithmonë, një hiç, kurrkush, asgjë, i shkretë.” Turp dhe
jazëk i qoftë këtij pijaneci titist! Si ka mundësi që nji njeri
të ketë shpirt kaq idiot të vjellë kësi llojë vreri kundër
vlerave kombëtare dhe kundër identitetit tonë kulturor e
kombëtar!”
Emri
dhe feja që do të mbahen mend
(Letër
private me vlera të shenjta të hershmërisë sonë. E botojmë me
lejen e autorit)
I
dashur dhe i shtrenjti im vëlla! Letrën tënde të fundit e mora
dhe e lexova me një frymë si çdo letër tënden, si çdo shkrim
tëndin, që për mua kanë peshë të madhe kombëtare dhe
artistike, ato janë shkëndija të përjetshme dhe vetëtima jete,
sepse burojnë nga një shpirt fisnik dhe sublim, nga nje
sensibilitet i rallë njerëzor dhe jetësor, sepse tërë jetën ia
kushton çështjes së shenjtë kombëtare porsi Atenagora, Nëna
Terezë, porsi Bogdani, Matrëngu, Thimi Mitkoja, Asdreni e Noli,
sepse jeta jote është një kalvar vuajtjesh dhe durimi porsi udha e
Jezusit, sepse je flijuar në emër të tjerëve, në emër të
idealeve të larta e të shenjta kombëtare dhe njerëzore çfarë
janë Gjuha, Atdheu dhe Liria. E unë ndaj teje kam një lutje të
zjarrtë që të mos merresh me tyrlifarë mahluki, pisi, teknefesi e
ahmaku, se të tillë sa vinë e shumëzohen në hapësirën tonë, e
duan të na gjejnë prejardhjen në xhihadin islamik, se neve asgjë
nuk na bashkon, as me sllavët, as me myslimanët, se këtyre ua kemi
parë sherrin dhe shfarosjen gjatë gjithë historisë sonë
mijëravjeçare. Ta them shkurt se falë të Madhit Zot, shtëpia më
qoftë larg këtyre maniakëve islamikë çfarë është psh. njëfarë
gjysmëintelektuali titist, Milazim Krasniqi, e disa kunguj tjerë
çfarë nuk mungojnë tek ne, dhe për këtë tërë kohën Europa po
mban pulsin mbi ta. Ata fort mirë na njohin, se me këto ide të
tyre primitive e arkaike askund nuk mund të shkojmë, as të
gjallojmë, se rruga e tyre na shpie në humnera të pafundme. Të
parët tanë, Ilirët, dihet historikisht se e pranuan krishtërimin,
se pagëzimin tonë e kemi nga kjo fe, se ne jemi të krishterë e
asgjë nuk na lidh as bashkon me islamin.
Kjo
nuk domethënë se unë jam kundër
islamit,
porse të parët tanë, intelektualët më të ndritur të kombit
tonë dolën
nga
kierarkia kishtare. Mjafton të përmendim Buzukin, Lekë Matrëngën,
Pjetër Bogdanin, Fishtën, Mjedën, Lasgushin e ndonjë tjetër që
na
mësuan
dhe ndritën rrugën tonë, e për fat të keq, në mesin tonë po
lulëzojne ca maskarenj që po pështyjnë në fugurën e shenjtë
dhe hyjnore të Nënës Tereze, që gjithë jetën është lutur për
dashurinë, mirësine dhe paqën në mesin tonë. Po, i dashur dhe i
shtrenjti im miku poet ! Nuk mund ta ndryshosh këtë botë të
praptë dhe të paudhë. Nuk mundi ta ndryshojë as Noli ynë i madh,
as Faik Konica, as Asdreni, e as Ti dhe unë, po megjithatë ne duhet
të luftojmë me të gjitha mjetet intelektuale të mbrojmë
etimologjinë dhe origjinën tonë prej nga vijmë, e jo të na
quajnë te huajtë shtet islamik, popull islamik, se islami paraqet
vetëm një imazh të lënë nga javashllëku otoman, se ata mjerisht
lanë gjurma tek ne 500 vite, ai imperium i së keqes së madhe. Të
lutem të mos bezdisesh për këta laro dhe bisha të egra që vijnë
e shumëzohen, sepse Ti je dikush që ke kontribuuar në fushën e
dijes, artit dhe të shkencës, se tërë jetën e ke vënë në
shërbim të Atdheut.
Së
këndejmi, i lumi ai popull që ka bij të tillë të vetëdishëm!
Unë krenohem me Ty që të pata koleg të studimeve, që të njoha,
që u miqësuam, sepse Ti dhe Isaku (Ahmeti) jeni miqt e mi të
rallë. I
dashur vëlla! Sigurisht se pajtohem tërësisht me Ty që ta botosh
këtë shkrim në faqet e shtypit shqiptar dhe të huaj, që të
marrë vesh bota se kush je ti dhe çfarë ke bërë për identitetin
dhe qenien tonë kombëtare dhe kulturore në Rumani, duke përhapur
gjuhën, zakonet, traditat dhe kulturën shqiptare. Unë të kam
shkruar edhe më parë se kush je dhe çfarë ke bërë për
çështjen tonë të shenjtë kombëtare, për gjuhën, lirinë dhe
vlera të tjera të shenjta, që ke ruajtur me besnikëri dhe xhelozi
këto vlera, që askurrë nuk do të vdesin. Vëlla i dashur! Veprën
time ende të pakryer ta dërgova DITARIN, të cilin e kam mbartur
vite me radhë, që të çlirohem nga ai duf e mall që më përvëlon
për Atdheun, Arbërinë e tërë. Të lutem të mos merresh me
tyrlifarë çapaçulesh që e zëvendësojnë atdhetarizmin me
fetarizëm. Është vërtet një mjerim i madh yni intelektual që
askund nuk mund t'i gjesh dy shqiptarë bashkë. Të gjithë ne mes
vete grindemi e hahemi, e harrojmë ta duam njëri-tjetrin, se Europa
nuk pjerdh për ne fare, se edhe më tej na krahasojnë dhe na
cilesojnë klasë e dytë, e tretë, se Europa më shumë do të
bisedonte me Serbinë nëpër tryeza të rrumbullakëta, se sa
me ne.
Ja,
shiko se çfarë formacione politike kemi, se çfarë biznismenë të
koruptuar e kreatura cirku udhëheqin çështjen shqiptare! Unë sot
jam një intelektual i pafuqi, i mjerë, në pamundësi që të
bëj diç për vendin tim të pllakosur edhe nga urrejtja, edhe
nga mjerimi, shpesh rri e mendoj: mos vallë jemi një popull që
urrehemi ndërmjet vete. Kërkoj ndjesë që i shkrova këto fjalë,
që dalin e burojnë nga dufi e mllefi im. Dhe është e dhembshme
dhe tragjike kur gjithnjë e më tepër ka tendenca të na
kthejnë në ISLAM, po ta kuptosh një gjë përgjithmonë edhe Ti
edhe unë edhe kushdo se çështja e besimit është çështje e lirë
dhe vetanake, e të mos harrojmë asnjëherë dhe askurrë se ne jemi
SHQIPTARË edhe përkah gjuha edhe përkah kombi, e neve me të
vërtetë edhe na duhet FEJA edhe s’na duhet fare, po të
parët tanë, stërgjyshërit tanë ishin KRISHTERËT, e feja islame
na është imponuar me imperiumin osman që zgjati pesë shekuj, po
të krahasosh Osmanët me Serbët është një dallim i madh, se
hegjemonia serbomadhe pati një synim, të na zhdukë nga faqja e
dheut gjithçka ç'ishte shqiptare. Me mallin e vëllait në
mërgim, Mazllum Saneja
(30 gusht 2009)
