Lexoni udhezuesin Tribuna Shqiptare Format PDF dhe format HTML

HANËMJA- DASHURIA MË E MADHE

27 July 2010

	PRINTOJE
	ME POPULLORET
	VERSION PDF
	VERSION XML
	TXT version

Luan Çipi

Autor :

Luan Cipi

Reklamoni tek Tribuna Shqiptare
Reklamoni tek një nga publikimet
më serioze shqiptare në internet
http://tribunashqiptare.com

AlbemigranT.com
Faqja e emigrantëve shqiptar
www.albemigrant.com

Nga Luan Çipi

Hanëme Banin, gruan time të ardhshme, unë e dashurova me shikimin e parë.
Atë e njoha krejt rastësisht. Më kujtohet, kjo njohje si sot, megjithëse po
rrokulliset gjysmë shekulli. Ishim, pikërisht, para sheshit Tomson, në lagjen
Muradie Vlorë, për fat, para shtëpisë ku unë kam lindur. Po bisedonim me një
mikun tim, Kiço Dhimitrin, gati dhjetë vjeç më të madh, që aso kohe ishte
kryeinspektori i tatime taksave në pushtetin lokal, kur ai, në një bisedë të
rastësishme, më pyet:
-Po, pse nuk martohe ti, o Luan? Tani, sikur, je në moshë, gati njëzetë e pesë
vjeç. Ç’pret? Akoma do të rritesh?
-Ke të drejtë, Kiço, ia kthej unë, po ku të gjesh një vajzë të denjë për
bashkëshorte.
-Vajza të mira e të denja për ty ka plotë. Jam i bindur, që, për këtë ato luten.

-Ato që luten për mua, unë si pëlqej, por ç’t’i bësh se, për atë që lutem unë,
ajo, s’ma var fare.
-Po kush të pëlqen ty? Më thuaj mua, t’i flas, se me siguri ajo nuk sheh mirë
nga sytë dhe nuk të njeh, siç të njohim ne, në familje, në lagje dhe në jetë.
Kush është ajo, ma thuaj!
Ishte kjo pyetje, që kërkonte një përgjigje. Ç’t’i thosha? Unë po bëja shaka, se
as që e kisha shtruar këtë, si problem për zgjidhje. Kisha ende detyrime e
detyra të tjera, siç qenë provimet e formimit dhe marrja e diplomës në
Fakultetin Ekonomik, arritja e normës mjeshtër sporti në “Ngritje Peshe”, marrja
e patentës për drejtim mjeti, perfeksionimi i rolit të personazheve që luaja në
teatrin amator të qytetit, ngritja e nivelit në mësim dhënie në Shkollën e Mesme
Financiare të qytetit dhe kryerja sa më mirë e detyrës në punën shtetërore, që
kisha.
Ishin këto meditime, kur shfaqet, aty befas, duke kaluar para nesh një vajzë e
bukur …

-Mua, o Kiço, që mburre se zgjidh gjithçka si me magji, më pëlqen, pikërisht,
ajo zogëza, që po shkon aty para nesh, rrëze murit, si e trembur. I thua dot
gjë, për mua?
Dhe vërtetë, Hanëme Banin, gjashtëmbëdhjetë vjeçare, sikur ta kishte porositur
ndokush, po kthehej e vetmuar nga pazari, ku ishte te ëma, që shiste nallane, të
prodhuara, në mënyrë artizanale Ajo, do shkonte për në shtëpinë e vet, aty
pranë. Ishte e veshur me një fustan basme me kuadrate, që e ngushtonte dhe ia
nxirrte më në pah shëndetin e moshës në rritje dhe gjoksin e buisur, që duket se
e ndjente si mbipeshë të parakohshme, ndaj, në përpjekje për ta fshehur, ikte me
kokën të ulur e me kurrizin pak të dalë, me hapa të shkurtra e të shpejta. Me
atë fytyrën rrumbullake, me faqet e kuqe me gropëza, me ato flokët gështenjë të
lidhura nga pas me një fjongo, në ngjyrën e fustanit, me ato sytë e mëdhenjtë e
të ndritshëm dhe vetullat e pa ngacmuara, të plota e të zeza, dukej si një
engjëll i bukur e i pafajshëm. Ishte vërtetë një engjëll i dërguar nga qielli,
për të tërhequr vëmendjen time, në këtë mbas dite të zakonshme vjeshte, kur
rrija për t’u çlodhur i shkujdesur e bëja një bisedë kote, me një komshiun tim
të vjetër. Të duket vërtetë çudi, si nisi kjo ngjarje, kaq rastësisht dhe u bë
jeta ime e gjatë dhe e vërtetë.
Kiçua, që filloi dhe ai ta kundronte bukuroshen, nisi të tregoj më shumë interes
dhe më pyeti:

-Po, e njeh ti atë? E di se kush është? Ia njeh familjen, babën, nënën.
-Si, ore, nuk e njoh. E kemi vajzë lagjeje. Dhe nis e i shpjegoj Kiços për ato
që kërkoi.
-Nuk e ke keq. Paske sy të mprehtë dhe kërkesa superiore. Edhe mua më pëlqeu
shumë, që në shikimin e parë. Çështë e rëndësishme ke rënë në një familje të
mirë, se unë, për fat, ata i njoh nga afër. Kam marrëdhënie të hershme me ta, jo
vetëm se i kemi në lagje, po janë taksa pagues, që lidhen me mua, nga që kanë
një punë artizanale private, me të cilën merret e gjithë familja. Mos u bëj
merak, kjo punë do përfundohet!
Kështu, si me shaka dhe fare kot, nisi një aventurë maratonomake, që zgjati gati
dy vjet. Pati pengesa dhe ngatërresa të shumta, po, me sa duket, çështë nisur
për t’u bërë, do bëhet. Prapë këtu, diçka e pa shpjegueshme, thuaj hyjnore, i
kapërceu këto vështirësi dhe, më së fundi, u lidhëm përfundimisht.
Ja si e shprehja shqetësimin tim në ato kohë:

Natë dhe ditë.
Për orë dhe çast
Mendoj për ty,
Plotë shpresë dhe gaz.

Tri here u linde,
Po, perëndove,
Tri herë u ndeze,
Po, prapë u shove.

Kurrë, më së fundi
Do marrësh jetë,
O frutë i mundit,
Ti, jeta vetë?

Jepe pëlqimin,
nëse më do.
Shtoma gëzimin,
Mos më vono.

Ma dha Haxhiu,
Ma dha Murati,
E di Sazani dhe Ramadani
E di gjithë fshati.

Të gjithë thonë
“Mos u nxito,
kjo punë-mbaroi,
se, ti e do”.

Mbaron, mbaron
Po, pas sa dite?
Se, ditët mua
Më duken vite.

Jo, jo, nuk mundet
Më shumë të pres.
O fjala sot,
O, nesër vdes.

Më tej ishte një kënaqësi e pa fund, gjithnjë në rritje. Si të thuash, pa
mëdyshje, ne formuam një çift me mirëkuptim të plotë. Kurrë nuk e lëshuam njeri
tjetrin. Me kalimin e kohës, “jo vetëm që s’u sos mjalti, në këtë qyp të pa
fund”, jo vetëm që nuk u venit dashuria, po, u shtua dhe u rrit nga dita në
ditë, duke u bërë një dashuri e madhe ideale, përmua, e pa krahasuar me asnjë
dashuri tjetër. Çka kam thënë e po them, le tëmerret si të dojë: Unë disponoj
një masë të madhe dashurie. Secili nga shokët, miqtë, farefisi, të njohurit dhe
fëmijët e mi kanë pjesë të vetën në këtë dashuri, por pjesa më e madhe i ka
takuar, i takon dhe do ti takojë, sa të kem mënd, frymë e ndjenjë dashurie,
Hanëmes time të shtrenjtë, kësaj përsosmërie të urtësisë, gatishmërisë,
sakrificës dhe mirësjelljes njerëzore.

vazhdon

| Më tepër

K O M E N T E :

Jeni të lutur të komentoni artikujt e botuar tek Tribuna Shqiptare. Mos harroni të vendosni një emër apo një pseudonim sepse kur shkruhet "guest" duket si makina pa targa. Ju mund të përdorni OpenID tuaj për të komentuar tek TSH. Mos harroni se duke komentuar ju ndihmoni...ADMIN

Comment on Lëvizja...